Олісныс-вылісныс Жонь и Шырпи. ӧтлаын ӧктісныс и чукартісныс нянь крӧха. Уна ӧктісныс, мыдисныс даже. Жонь и висьталэ:

– Тырмас сесся. Уна ӧктім, вай кучам юкны.
– Вай, – висьталэ шыпри.
– Тае менум! Тае менум!
– Тае тэныд! Тае тэныд!

Ставсӧ ӧтмыда юкисныс, коли ӧтик нянь крӧха.

-Тае менум крӧхаыс! – висьталӧ Шырпи, – ме тэсьыд унджык уджалі.

– Абу, тае менум, – горзэ Жонь, – тэ ӧтик местэын бергалін, а ме ылэ лэбалі!

– А ме мусэ рӧйті, медум чомъяс пырны, менам гыжъясӧ висеныс!

– А ме, а ме ылӧдз лэбалі, бордъясӧ мыдисныс. Менам крӧхаыс!

Ыджыд шум кыпедісныс, шумитыганыс крӧ- хасэ воштісныс. Казялісныс да кучисныс корсьны. Сы пӧра байдык лэбис, аддзис кык чукар нянь крӧха, пуксис да ставсэ и сёйис. А Жонь да Шыр сые из и аддзылныс. Тонэдь на вошем крӧхасэ корсеныс. Жонь – лым улын, а Шырпи – чомйын.